سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١١٣

باران و خاطره

آن يأس فلسفى كه به پوچى رسيده بود * در راه مرگ ، يكسره شد رهنماى تو

بودى خداى غمها در معبد حيات * نفرين به من كه گويم اينك ثناى تو

آه اى « اسد » به خاك تو سوگند ، بعد از اين * چيزى عزيز نيست برايم سواى تو

رنجى كه مىكشم ز غم بىبرادرى * دل داند و تپيدن آن با خداى تو

از عمر دل‌گرفته‌ام از شعر دل‌زده * در فرقت تو و غزل دلگشاى تو

با شوق مىستودى شعر بد مرا * گويى هنوز مىشنوم مرحباى تو

« مرغ سحر » براى كه خوانم به سوز و ساز ؟ * چون نيست هم‌صدايى تو و واىواى تو

ياد آيدم ز صائب تبريز ، آنكه بود * در شعر رهنماى تو و پيشواى تو

صائب زبان حال مرا خوب گفته است * « عالم پُر است از تو و خاليست جاى تو »

غزل درد

غزل درد

من از تهاجم پيگير درد مىآيم * ز شهر شب‌زده بىهم‌نبرد مىآيم

دلم ز صحبت نامرد ، در خروش افتاد * كنون به‌سوى يكى رادمرد مىآيم

به‌سوى دوست ، پى بازگوى اين مطلب : * كه رنج تلخ اسارت چه كرد ، مىآيم

شرار خواستنم را ز من گرفتند ، آه * كنون چو آه دل خويش ، سرد مىآيم

خزان فصل بهاران ببين ، كه من امسال * ز برگ‌ريز نهالان زرد مىآيم

شكسته‌ام قفس وحشت اسارت را * كه چون پرستوى آزاده گرد مىآيم

به گاه رفتن ، تنها نبودم و اينك * شكسته خاطر و بىرهنورد مىآيم

رفيق راه ، مرا باش ، ور نه مىميرم * كه من ز جبههء گرم نبرد مىآيم

باران و خاطره

باران و خاطره

باران به پشت پنجره ، با آهنگ * آرام ، خاطرات كهن گويد

با - لاىلاى قصّهء خواب‌آور * از روزگار رفته ، سخن گويد

* *

بر دشت خشك سينه سوزانم * باغ هزار خاطره مىرويد

باران چو قصّه‌گوى كهنسالى * با گريه ، از گذشته من گويد

* *