سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٦

نقش تمنّا

نورى در آن نگاه و در آن اشك و خنده هست * كز جلوه‌هاى روشن فردا دهد نويد

فرداى شادمانى و پايان رنجها * روز نشاط و فتح و توانايى و اميد

* *

در هرچه هست و نيست ازاين‌پس نگاه من * جوياى روشنايى و پايان ظلمت است

چشمم به راه پيك ظفر ، بخش انقلاب * يا مژدهء رهايى از اين شام وحشت است

شب قدر

شب قدر

شب گذشته ، شب قدر بود و دولت من * كه درآمد از در من ، آن هماى رحمت من

گشود لب به شكرخند و نورباران كرد * سپاه كلبهء خاموش غرق محنت من

نشست و لطف نمود و ز حال من پرسيد * ز راه مهر و وفا ، يار با محبّت من

سرم به سينهء او بود و شكوه‌ها بر لب * كه اى ستارهء شبهاى غرق ظلمت من

چه شد كه خاطرت آمد ، سراى درويشان * چه شد كه پاى نهادى به كنج عزلت من ؟

اگرچه سوختم از غم وليك دم نزدم * نبود و نيست تمنّا ، سزاى همّت من

ز شعر خويش برافروختم چراغ اميد * كه زنگ غم بزدايد ز كنج خلوت من

كنون ببين كه ز افسون شعر آمده‌اى * به پاى خويش تو در حلقهء محبّت من

نقش تمنّا

نقش تمنّا

بخوان در چشم من نقش تمنّايى كه من دارم * ببين در موى خود ، آشفته رؤيايى كه من دارم

گر آزارم دهى كز حلقهء عشق تو بگريزم * ندارد تاب رفتن ، ناتوان پايى كه من دارم

خدا را ، اى اميد من ، خريدار وفايم شو * كه يابد گرمى بازار ، كالايى كه من دارم

مرا از قلب بىآرام بيدارم عجب آيد * كه خوابش در نمىگيرد به لالايى كه من دارم

فغان از بخت بد ، كز شعله‌هاى تابناك دل * نمىيابد فروغ اين تيره شبهايى كه من دارم