سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٢

قطعه « 1 »

زين سخن افتاد بسى در شگفت * لرزه ز پا يا به سرش را گرفت

ناگه از آن‌سوى فلك شد عيان * كوكبهء خسرو سيارگان

ژاله بزد دست به دامان مهر * رفت خجالت‌زده سوى سپهر

آرى هركس به غرور اوفتاد * يكسره حيثيت او شد به باد

جان من اين نكته به خاطر سپار * غرّه مشو تا نشوى شرمسار

گر بپيچد اژدرى بر گردنم * يا ز كژدم پر شود پيراهنم

ور به آهن تافته داغم كنند * يا به سر كوبند گرز صد منم

ور بود در كنج زندان سالها * دست و پا در كند و بند آهنم

ور فرو بر قلبم آيد نيشتر * يا كه اندر ديده آيد سوزنم

ور شود در زير سنگ آسيا * سرمه‌آسا استخوانهاى تنم

در برم « آزاد » نيكوتر بود * تا به ننگ آلوده گردد دامنم

ديوان لاهه لانهء ديوان است * بنگاه مكر و حيله و دستان است

اين دادرسى نه دادرسى خانه‌ست * اين ديو لانه‌ست نه ديوان است

بر حكم ناحقى كه بشد اين‌سان * ديوان بلخ واله و حيران است

اين داروى منافى انصاف است * اين داروى مخالف وجدان است

با خاك كاش پست شود آن كاخ * كز جور و ظلم خلقش بنيان است

وان داورى كه داد چنين حكمى * انصاف را سزايش زندان است

اى دادگاه خاك به سر بادت * گر جمله داوريت بدين‌سان است

ايرانيان به‌پيش به‌پيش ، آرى * هنگام جنبش و گه جولان است

دفع عدو مگر نه كه از دين است * حب وطن مگر نه به ايمان است

روباه گرچه حيله‌گر است امّا * اندر نبرد شير هراسان است

( 1 ) - اين شعر را به مناسبت حكمى كه ديوان لاهه راجع به نفت ايران داد ، سروده است .