سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٠١

لاله و ژاله

اسير عشق

اسير عشق

نه دل ز عشق ، توبه ، نه خوبان وفا كنند * بر جان من ببين دل و دلبر چها كنند

اين درد را توان به كه گفتن كه گلرخان * نه كام دل دهند و نه دل را رها كنند

در لعلشان علاج دل عالمى ولى * وقتى بشد كه درد كسى را دوا كنند

در حيرتم كه كام دلى چون نمىدهند * خود را چرا به غم‌زدگان آشنا كنند

از بهر بوسى از لبشان جان خويشتن * ار جان دهيم اگر به همين اكتفا كنند

يا رب مكن به عشق نگارى اسيرشان * تا ياد دردهاى دل زار ما كنند

« آزاد » كى شود مس قلبت كنند زر * « آنان كه خاك را به نظر كيميا كنند »

لاله و ژاله

لاله و ژاله

ژاله سحرگه كه ز ابرى چكيد * بر ورق لاله به بستان خزيد

لاله چو آگاهى از اين كار يافت * آتشى اندر دلش از كينه تافت

گفت كه هستى كه بدين كرّ و فرّ * در بر من ساختى اكنون مقرّ

بىخبر از راه رسيدن چرا * خانهء اغيار گزيدن چرا

ژاله به دو گفت چنين با خروش * كاى گل بيرون شده از گل ، خموش

شبنم گوهروش افلاكىام * نه چو تو دل‌سوخته‌اى خاكىام

قطرهء لؤلؤ فر علوى مكان * زاده ابرم وطنم آسمان

زيب جمال گل و سنبل منم * روشنى ديدهء بلبل منم

چون‌كه به زير آمده‌ام از زبر * زيبدم اينك شومت تاج سر

لاله به پاسخ لب خود باز كرد * اين سخن از بهر وى آغاز كرد

بوالهوس اى قطره بىرنگ‌وبو * بيهده از خويش مريز آبرو

سوى نشيب آمدنت از فراز * ننگ بود نيست سزاوار ناز

فخر به بالا شدن از پستى است * جانب پستى شدن از سستى است

من كه ز پستى سوى بالا شدم * سرخ گلى دلكش و رعنا شدم

زيور گلزارم و زيب چمن * زينت بستان و صفاى دمن

مىسزد ار فخر به عالم كنم * ناز بر اين عالم و آدم كنم

ژاله چو از لاله شنيد اين مقال * غرق شد اندر عرق انفعال