تاريخ تذكره هاى فارسى ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧٤٠

ترجمهء مؤلف بقلم خود وى :

عمريست كه هندى دل ما در بر ما نيست * بيچاره كجا رفت و ندانم بچه حالست

* * *

دشتيست محبت كه سرابش همه خونست * خاكش همگى آتش و آبش همه خونست

بشكست ز سنگ ستم ساقى بدمست * ميناى دل ما كه شرابش همه خونست

اين ديده كه خون ساخت دل من همه آبست * وين دل كه شدم خانه‌خرابش همه خونست

* * *

ربود از دست من جادو فن من سحر كار من * دل من طاقت من اختيار من قرار من

مرو از بهر گلگشت چمن ، بنگر رخ خود را * گل من سرو من شمشاد من باغ و بهار من

* * *

رفتى و سوخت دل از داغ جدايى ، بازآ * آتش افتاد بجان بىتو ، كجايى ، بازآ

* * *

فدايت جان من اى قاصد يار * رساندى نامه و جان تازه كردى

* * *

گفتم سويم ببين ، نديد و بگذشت * گفتم دامن مكش ، كشيد و بگذشت

چون بستهء زلف خويش دانست مرا * سررشتهء الفتم بريد و بگذشت

« رك : سفينهء هندى ، ص 241 تا 259 »