تاريخ تذكره هاى فارسى ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥

افراد غزليات

گويند روز حشر چو خلق از ثواب خويش * ماييم و رحمت تو و كردار ناصواب

* * *

بىسبب نايد ازين پرده برون آوازى * در پس پرده كسى هست كه آوازى هست

* * *

بهار اين‌چنين كم از خزان نيست * كه گل را خنده ، بلبل را فغان نيست

* * *

مىآيد و بر سنبلش از گرد نشان نيست * در راه وى امروز مگر چشم ترى هست

* * *

من بىخبرم از خود و هر سو خبرى هست * كافتاده بدنبال بتان دربه‌درى هست

* * *

تو مىروى و دهم جان ، بجانبم نظرى كن * كه سوى هم زد و جانب نگاه بازپسين است

* * *

ز كويش وقت رفتن بند بر پا مرغ را مانم * كه چون خيزد فتد بر خاك و ديگر بار برخيزد

* * *

خوشوقت عاشقى كه بود در ميان خلق * بىقدرتر از آنكه ز يارش جدا كنند

* * *

كس ندانست كه چون آمد و چون رفت ز بزم * اين‌قدر بود كه شد چاك گريبانى چند

* * *