تاريخ تذكره هاى فارسى ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٣

نسخه :

كسى كه فاش كند راز عشق نيست محب * گرش چو مار همه خاك در دهن باشد

خوشست جان كه نثار قدوم دوست شود * كسى كجا برد آن جان كه در بدن باشد

به من سخن شده بارى كه بعد مردن هم * زمين خانهء من قبلهء سخن باشد

مكن برابر هر نظم شعر ذكرى را * كسى نگفته پرى مثل اهرمن باشد »

« عرفات برگ / 165 »

مير تقى الدّين محمد تذكره

منم آن اسير هجران بغمش جدا نشسته * چو رسول بيت احزان بره صبا نشسته

باميد آنكه گاهى شنوم صداى صوتش * برهش چو كوه حيران بره صدا نشسته

تو چو جان من ربودى بلبان روح‌پرور * دل من زرشك جانم ز تو هم جدا نشسته

چو نديد پير كنعان پسر عزيز خود را * بهواى دوربينى نگهش ز پا نشسته

منشين به پهلوى ما تو كه درد ما ندارى * شده مست و بى خود آن‌كس كه دمى بما نشسته

دل من ز چشم مستش بمژه پناه برده * ز بلا و فتنهء او بنگر كجا نشسته

پى خواهش وصالش بحريم پير كنعان * بهزار اميد ذكرى بدر دعا نشسته

منقول از يك سفينه كه در اوائل قرن يازدهم نوشته شده است .