تاريخ تذكره هاى فارسى ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣

[ مشاعرهء اعظم ]

بيك اشارهء ابرو بكشت چشم توام * فداى قاتل و قربان اين خم و چم تيغ

خالص اعتراض نمود كه اشاره كردن چشم از ابرو به نظر نيامده ، سندش ضرور ، بينش اين بيت صائب آورد :

به ابرو مىكشد آن چشم ميگونش نگاهى را * تكلف بر طرف شمشير مىبايد سپاهى را

بينش

بوصل او دل پرداغ ما كى آسايد * كه نور ماه برد خواب را ز چشم پلنگ

* * *

سرد شد از روى تو بازار گل * زرد شد از خوى تو رخسار گل

مخفى نماند كه غزل پنج بيتى مشتمل بر صنعت ذو البحرين و سه قافيه و سه رديف است ، چنان كه مطلعش تحرير يافت .

احوال من چو شمع بپيش تو روشنست * پيوسته است ديدهء گريان و آستين

بينش بهجر ماهرخى همچو مهربان * بستيم الفت سر مژگان و آستين

مصراع ثانى اين مقطع از مهربان است و بينش آن را تضمين نموده ، و بعضى از ارباب مشاعره هم اين مصراع را تضمين ساخته‌اند .

واقف گويد :

واقف بهجر آن بت كافر چو مهربان * بستيم الفت سر مژگان و آستين

راقم گويد :

راقم ز پيش ديده چو شد مهربان ما * بستيم الفت سر مژگان و آستين

بينش

پاس هم‌طرحان نمود و فكر خود را پست كرد * زين غزل كم‌پايه‌تر در دفتر بينش مجو

هرگاه ! بينش در محفل مشاعره اين مقطع خواند وفا تبسم‌كنان گفت كه از كلام بينش صداقت مضمون احسنهم اكذبهم به نظر رسيد و شاعر اين مصراع خواند :