تاريخ تذكره هاى فارسى ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢

[ مشاعرهء اعظم ]

بينش

چون گهر در آب و آب اندر گهر باشد نهان * بينش از يكرنگى هم يار در دل دل به يار

* * *

بجلوه حسن تو چشم جهان ازو غافل * درون ديده چو بينش ز ديده‌ها مستور

* * *

پرىرويى كه من گردم فداى چشم فتانش * بمردم مىكشد از ناز صد خنجر چو مژگانش

* * *

ناله‌ام حسن ترا شوخى ديگر آموخت * كرد روشن سبق سركشى از باد آتش

درين قافيه اكثر شعراى مشاعره در غزل طرحى خود مضمون قريب يكديگر بسته‌اند ، اما در چشم انصاف بيت بينش بيش است .

واقف گويد :

خشم او مىشود افزون چو برآرم آهى * هست لازم كه شود تيزتر از باد آتش

قدرت گويد :

سوز من كم نشود هيچ ز افسانه و پند * هست روشن كه شود تيزتر از باد آتش

مخلص گويد :

خشم آن شوخ فزون نالهء من مىسازد * بيشتر شعله زنان مىشود از باد آتش

عارف گويد :

خشم او كرد فزون آه شرر بار دلم * مىشود عارف من تيزتر از باد آتش

قدير گويد :

شعلهء عشق من افزود ز پند ناصح * مىشود بيشتر افروخته از باد آتش

بينش

از خود گذشتنى است چو بر جويبار عمر * قد خميدهء تو شود پل على الخصوص

* * *