تاريخ تذكره هاى فارسى ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٩

[ مشاعرهء اعظم ]

نالهء آتش‌فشانم در تو تأثيرى نكرد * يا دلت از موم بودى يا دلى زاهن مرا

خلع نعلين دوعالم كرده‌ام از پاى دل * كوى جانانست بينش وادى ايمن مرا

اين بيت در سوى ادبى با بيت صائب :

در آن مقام كه من قطره مىزنم صائب * غبار هستى كونين گرد پاپوشست

مناسبتى دارد ، كما لا يخفى على المتأمل ، بينش :

در كف آن طفل بازيگوش باشد رشته‌ام * گو دهد سر بر هوا چون كاغذ بادى مرا

* * *

ز مشرق تا به مغرب سير دارد همچو كوكبها * نسازد راه گم روشندل از تاريكى شبها

چو حفظ آبرو خواهى خموشى پيشهء خود كن * كه مىدارد صدف پاس گهر از بستن لبها

* * *

يك شب نشد سپيد بپيش رخ تو ماه * هرچند روى شست بصابون آفتاب

بيت فرحت و ولا هم درين زمين قريب يكديگر افتاده :

فرحت گويد :

پيش صباحتش نتوانست شد سپيد * گر صبح چهره شست بصابون آفتاب

ولا گويد :

پيش صباحتش نتواند كه دم زند * گر ماه شد سپيد ز صابون آفتاب

بينش

از سر زلفت مگر عكسى به بحر افكنده‌يى * مىطپد چون ماهى بىآب ، موج از اضطراب

شاعر ( - گزارش خان ) اعتراض نمود كه لفظ اضطراب زائدست ، چه لفظ مىطپد كافيست ، بينش معترف قصور شد و من همان دم آن مصراع را چنين بستم : گشته همچون