تاريخ تذكره هاى فارسى ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٨

در سبب تأليف گويد :

جا كن درون دل كه ازين خوب‌تر شوى * تو قطره‌يى چو در صدف آيى گهر شوى

* * *

خستهء چشم و لبت گردم كه در تبهاى شوق * اين مرا چندانكه به مىكرد ، آن بيمار داشت

من ز ذوق وصل مردم تا غم هجران رسيد * نيك مردم ور نه آن بىرحم با من كار داشت

* * *

خيال خال لب او مكن كه دانهء دردست * چو بر زمين دل افتد فغان و ناله برآيد

* * *

عالم بسوخت از غم و دل بر منش نسوخت * دل سوختم ز بهر وى و دامنش نسوخت

خوارى نگر كه از پس مرگ استخوان من * برداشت گلخنى و ز تف گلخنش بسوخت

* * *

تا كى ز قاصد تو بگوشم سخن رسد * كى باشد آنكه مژدهء وصلت به من رسد

تا كى ز اشتياق تو جانها رسد بلب * وقتست كز وصال تو جانها بتن رسد

* * *

ناديده ما ز يار وفايى نمىرويم * ور هم رسد جفا ، بجفايى نمىرويم

هرجا كه مىرويم ديار حبيب ماست * ما از ديار عشق بجايى نمىرويم

فردى بهشت ما سر كوى محبتست * زين آستان به كهنه‌سرايى نمىرويم

* * *