تاريخ تذكره هاى فارسى ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٥

در سبب تأليف گويد :

غم موى ميانش رنج باريكست و من دارم * مرض كم در جهان اين نوع در بيمار مىپيچد

* * *

از آن بپيش رخت ماه در حجاب شود * كه ذره مىننمايد گر آفتاب شود

* * *

گفتمش هركه رود سوى تو مجنون آيد * زير لب خنده‌زنان گفت دگر چون آيد

پردهء ديده همه خون جگر داد برون * تا هنوز از پس اين پرده چه بيرون آيد

* * *

تا دل‌خسته در آن زلف دوتا افتادست * جان محنت‌زده در دام بلا افتادست

با تو هر خسته‌دلى را كه چو من كار افتاد * مىتوان گفت كه كارش به خدا افتادست

* * *

هرآن‌كه صورت او ديد ، دل ز جان برداشت * چه صورتيست كزو دل نمىتوان برداشت

* * *

منم كه سجده‌گهم آستان خانهء تست * سپيدروئىام از خاك آستانهء تست

فسون چشم تو ازبس‌كه خواب مردم بست * بهر كجا كه رسم در ميان فسانهء تست

* * *