تاريخ تذكره هاى فارسى ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٣

در سبب تأليف گويد :

هرآن‌كه صورت او ديد ، دل ز جان برداشت * چه صورتيست كزو دل نمىتوان برداشت

* * *

برفت يار و ز ياران خويش ياد نكرد * بخير باد ، بما گرچه خير باد نكرد

* * *

چو ترك مهوش من روى در نقاب گرفت * فغان ز شهر برآمد كه آفتاب گرفت

* * *

آنچه زو آسوده جانم ، زخم جانان منست * وانچه دل بگشاد ازو چاك گريبان منست »

فردى تربتى - در زهد ورع يگانهء زمان و در تصوّف نادرهء دورانست ، چند مثنوى در سلك نظم كشيده ، از معاصرين شاه‌طهماسب مغفور ماضى بوده ، او راست :

جا كن درون دل كه ازو خوب‌تر شوى * تو قطره‌يى چو در صدف آيى گهر شوى

* * *

خستهء چشم و لبت گردم كه در تبهاى شوق * اين مرا چندانكه به مىكرد ، آن بيمار داشت

* * *

خيال خال لب او مكن كه دانهء دردست * چو در زمين دل افتد فغان و ناله برآيد

* * *

عالم بسوخت از غم و دل بر منش نسوخت * دل سوختم ز بهر وى و دامنش نسوخت

* * *