تاريخ تذكره هاى فارسى ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٨

على ابراهيم خليل خان بنارسى مىنويسد :

هجرت ز حرم عقوبتم داد به هند * از هند جگرخواره كنم ياد به هند

عصيان بره جحيم مىبرد مرا * از طالع بد غلط شد ، افتاد به هند

اين قطعه را در وقتى سروده است كه نادر شاه عزم سفر هند داشته :

اى صبا از من آشفته سخن * بشهنشه ببر اين تازه سروش

كه نيارد هوس هند به ياد * دارد ار گوش و دل پند نيوش

كه شه هند فراوان دارد * پهلوان موش و بهادر خرگوش

بيتى چندست از يك قصيده :

اى بار خداى بنده‌پرور * وى جان بخشاى دل نگهدار

آشفته سرم ز جور گيتى * آزرده دلم ز دهر غدّار

از خود خجلم ز ديدن هند * شرمنده‌ام از و بال اين عار

سختست عذاب دوزخ هند * يا راحم نجّنى من النّار

صد شكر كه از تو سرفرازم * گر در هندم و گر بتاتار

ممنون نيم از كسى بجز دل * مرهون خسى نيم بدينار

بر مهر كسى نبسته‌ام دل * بر دوش كسى نبوده‌ام بار

گو كاخ جهان ز بن برآيد * پشتى ننهاده‌ام به ديوار

غزل

نهانى كرده‌يى يغما دل من * كجا بردى ؟ چه كردى ؟ با دل من

گران‌بار تغافلها نگاهت * سبك‌دوش تمناها دل من

ببر عكسش نديد از ناز و شد آب * از آن سرو سهى بالا دل من

چه طوفانها كه در هجران نيفشاند * بجان ديدهء دريادل من

حزين آشفته‌تر از گردبادست * درين صحراى شورافزا دل من

* * *

دلدار مگو وفا ندارد * دارد ، امّا بما ندارد

آيينه رخى چو در نظر نيست * غمخانهء دل صفا ندارد