تاريخ تذكره هاى فارسى ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٧
على ابراهيم خليل خان بنارسى مىنويسد :
و در سال يك‌هزار و يك‌صد و هشتاد بدار الوصال ارتحال نمود ، مزار فايض‌الانوارش بيرون شهر بنارس واقع و زيارتگاه مسافر و مقيم است ، منظوماتش از هر قسم زياده بر سى هزار بيت بشمار آمده .
پوشيده نماند كه حضرت شيخ در بحور مختلف پنج مثنوى مختصر دارد ، و هركدام را بنامى موسوم ساخته و تعداد ابيات آنها همگى يك‌هزار و پانصد و چهار بيت است ، درين مقام از هر پنج مثنوى چند بيت بر سبيل ايجاز ارتسام مىيابد « 1 » » .
« تذكرهء خلاصة الكلام ، ص 386 - 387 »
منتخبى از ديوان حزين از روى چاپ لكهنو بسال 1342 شمسى در مشهد بسرمايهء كتابفروشى توس و اهتمام شفيعى كدكنى بچاپ سربى رسيده است .
تاريخ احوال حزين نيز از روى چاپ لكهنو بسال 1332 شمسى در اصفهان از طرف كتابفروشى تأييد بطبع مجدد رسيده است .
منتخباتى از ديوان پنجم حزين كه ذكرش گذشت و تاكنون بچاپ نرسيده است :
افگند فلك چو دورم از روضهء طوس * آن غيرت طور
نگذاشت مرا فيض الهى مأيوس * چون ديده ز نور
از طوف حرم طرف سعادت بستم * امّا ز قضا
امروز به سومنات هندم افسوس * چون زنده‌بگور
* * *
هجرت ز حريم مكه دورى ز نجف * دل را باسف داد و بافسوسم كف
غافل كه مكافات چنين جرم مرا * آرد سوى هند و سازدم عمر تلف
* * *
( 1 ) - در رياض الشعراء ترجمهء حزين دقيق‌تر و كامل‌تر از همه جاست ، و تمامت آن در مجلهء ارمغان دورهء نهم شمارهء هفتم ( ص 417 - 429 ) و شمارهء هشتم و نهم ( ص 513 - 527 ) بسال 1307 شمسى درج شده است .