تاريخ تذكره هاى فارسى ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣١٩

تذكره قايلى قرن دهم

فرياد از آن دوست كه بهر دل دشمن * صدپاره كند تيغ جفايش جگر دوست

* * *

گوش نازك ز فغان من مدهوش مبند * من زبان بستم از افغان تو دگر گوش مبند

جان بيمار مرا تلخى هجران تو كشت * اى گل از پرسش حالم لب چون نوش مبند

شيوهء چشم سياهت ره دينداران زد * اين گنه بر شكن زلف سيه‌پوش مبند

* * *

با همه بدعهدى از خوبان جدايى مشكلست * آه اگر بودى بناى عهد ايشان استوار

* * *

گرچه خارت بود از باغ جهان در آغوش * همچو گل خنده‌زنان باش نه چون غنچه خموش

رهن مى را نسزد خرقهء صدپارهء ما * ليك داريم اميد كرم از باده‌فروش

ساقيا تا بكى اين دردسر و رنج خمار * ساغرى بخش كه من‌بعد نياييم به هوش

* * *

اى مؤذن چون رسم در كويش آوازى برآر * تا به اين تقريب گيرم لحظه‌يى آنجا قرار

* * *