تاريخ تذكره هاى فارسى ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٦

تذكرة الشعراء تأليف امير دولتشاه بن علاء الدوله بختيشاه غازى سمرقندى در 982 ق

عبد اللّه مرواريد متخلص به بيانى گويد : « و بندگى مولانا نور الملّة و الدّين عبد الرحمن جامى راست اين مطلع :

نوبهاران كه دمد شاخ گلى از گل من * غنچه‌هايش بود آغشته به خون‌دل من

و خواجه شهاب الدّين عبد اللّه فرمايد در تتبع مولانا عبد الرحمن جامى اين مطلع :

آه كز هركه وفا بود اميد دل من * غير نوميدى ازو هيچ نشد حاصل من

و مؤلف اين تذكره بنا بر حكم اين بزرگزادهء فاضل گستاخى نموده تتبع اين غزل كرده :

لمؤلفه

ديگرى را مكش از غمزه برغم دل من * هر زمان قصد هلاكم مكن اى قاتل من

مىكشى خنجر و خون مىخورم از حسرت آن * كه شود رنجه دمى تيغ تو از بسمل من

قابل دولت غمهاى تو آيا دل كيست * نيست مقبول تو بارى دل ناقابل من

يار بگذشت و رقيب از اثر او برسيد * آه ازين بخت بد و دولت مستعجل من

سر بنه بر سر آن كوى علائى زان روى * تا دم حشر درينجاست چو سرمنزل من »

« ص 516 چاپ ليدن »