تاريخ تذكره هاى فارسى ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٣

فى الرباعيات

در هر غزل مراعات تسويهء فيما بين ابتدا و انتهاى هر شعر در يكى از حروف مسطوره نموده ، اين اشعار ازوست .

تأثير مى شوق تو نازم كه نشاطش * ناخورده مرا بىخبر از هستى خود ساخت

* * *

در آب باده غريقم و گرنه آتش دل * دهد به نيم نفس خاك هستيم بر باد

* * *

زياده شد ز خطش ذوق مستيم آرى * نشاط دل شود افزون ز سبزهء نوخيز

* * *

كام ارباب وفا نيست بجز ناكامى * عزلتى بىتو اگر مرد بناكام چه باك

بوقت نزع روان مريض خود شخصى * ز راه صدق و وفا قاريى به منزل برد

پى تلاوت قرآن نشست و لب بگشاد * بنعره‌يى كه از آن بيم خسته جان بسپرد

چو ديد خواجه سرا گفتش از براى خدا * خموش باش كه من نيز هم بخواهم مرد

اى زيور فقر گشته پيرايه ترا * ما مفلس طاعتيم و سرمايه ترا

در وادى توحيد چنان فرد شدى * كز پى نتوانست شدن سايه ترا

* * *