سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥

سعد الدّين وراوينى « 1 »

ميان خاك سيه زرّ سرخ آمده بار * ز ابر رحمت تو هركجا كه باريده

هر آرزو كه بدان گشته كام جانها خوش * كف كريم تو پيش از سؤال بخشيده

هنر به عهد تو زان پس كه ديده قحط كرم * ميان روضهء ناز و نعيم غلتيده

تويى و طبع تو كز غايت روانى او * بر آتش حسد آب حيات جوشيده

ز دست‌بوس تو تمكين نديده منشى چرخ * كه گاه خطّ و گهى خامهء تو بوسيده

به ذوق عقل توان يافت شوربختى آن * كه او مشارع جاه تو خواست شوريده

وفاق راى تو گر نسپرد رواست كه هست * هميشه دامن ظلمت ز نور درچيده

بزرگوارا اين بكر را كه آوردم * برون ز پردهء فكرش تمام باليده

به زير دامن اقبال بنده‌پرور تو * به محض خون دل خويش پرورانيده

ز بهر زيور او تا زمانه عقد كند * به جاى آب من از ديده خون چكانيده

جهان به جاى دِرَم بىدريغ بر سر او * نثار كرده كواكب سپهر برچيده

نگه به زلف و رخش كن كه روشن است امروز * زمانه را به سواد و بياض او ديده

طمع نمىكنم اندر گرانى كاوينش * عروس اگرچه جميل است و شوى ناديده