سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣١

سامى صفوى

مرحوم تربيت نسخه‌يى از ديوان او را كه شامل 6 هزار بيت بوده ديده است .

نمونه‌يى از اشعار اوست :

كند سگت ز وفا ميل دوستدارى ما * عجب كه عار نمىآيدش ز يارى ما

* * *

پابوس سگ يار نگويى هوسم نيست * دارم هوس اما چه كنم دسترسم نيست

* * *

به دل غمىست مرا از سپهر كج‌رفتار * كه نيست چارهء آن غير مرگ آخر كار

* * *

حاصل عمر نثار ره يارى كردم * شادم از زندگى خويش كه كارى كردم

رباعى :

خون در جگرم ز لعل جان‌پرور توست * تنگى دلم ز حقهء گوهر توست

هر تار ز كاكلت جدا فتنه‌گريست * حاصل كه تمام فتنه‌ها در سر توست

* * *

هرگاه كه عشوه آن دل‌آويز كند * عاشق ز بلا چگونه پرهيز كند

باد است نصيحت كسان در گوشم * اما بادى كه آتشم تيز كند

غزل :

اى همچو پرى از من ديوانه رميده * نى با تو سخن گفته و نى از تو شنيده

اى واى بر آن عاشق محروم كه هر روز * صد بار تو را ديده و گويا كه نديده

آزرده شد از چشم من امشب كف پايت * دردا كه كف پاى تو را چشم رسيده

مرغ دل « سامى » به هواى سر كويت * در دام بلا مانده و يك‌دانه نچيده

وى هنگام خاتمهء تذكرهء خود قصيده‌يى در مناقب حضرت على ( ع ) ساخته و ضمن آن با ايما و اشاره از وضع خود اظهار دلتنگى كرده است .