سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٣٧

عتيقى تبريزى

( 700 بيت ) از اشعار او آمده است . ميكروفيلم آن هم به نشانهء ف 573 در كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران هست و نسخهء عكسى آن را آقاى دكتر رشيد عيوضى در دسترسم گذاشتند .

وى در اشعار خود « عتيقى » تخلص مىكند . از اوست :

اى لبت داده چاشنى جان را * نيست چون تو گلى گلستان را

* * *

ماييم در هوايت جانى و صد ارادت * خسته‌دلى ز سودا با درد كرده عادت

* * *

ما را نه غم جان و نه سوداى جهان است * ما را سر مردن بر آن سرو روان است

* * *

عمر شيرين است آن لبهاش چيزى ديگر است * ماه خوب ، اما رخ زيباش چيزى ديگر است

* * *

دوشم آن سرو در كنار آمد * در برم همچو صد نگار آمد

دم كه از زلف او « عتيقى » زد * همه جان‌بخش مشكبار آمد

* * *

عاشقان قبلهء خود كوى دل آرام كنند * بىدلان غسل قيامت به مى خام كنند

* * *

از خاك كف پايت هر گرد كه برخيزد * جانهاش فروبارد ، دلهاش فروريزد

آن برق كه سوزد عقل از ابر غمت آيد * و آن بوى كه جان بخشد از خاك درت خيزد

سوداى توام در خاك سرمست بخواباند * بوى تو ز خاكم باز ديوانه برانگيزد

از تو نبرم صد ره چون عود گرم سوزى * دود دلم آيد باز در دامنت آويزد