سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٣٠

ظريفى تبريزى

نوميدم از وفاى تو اكنون به غايتى * كز بىوفايى تو ندارم شكايتى

* * *

چنانم در حريم قرب او از ناشكيبايى * كه حسرت مىبرم بر ساكنان كنج تنهايى

كسى كاو در تكلف ماند ، عشق از وى نمىآيد * زبون ننگ و ناموسم ، خوشا رندى و رسوايى

رباعى :

رباعى :

تا درد بود ، دوا نمىداند عشق * آسودگى از بلا نمىداند عشق

چون شعله به هركجا رسد مىسوزد * بيگانه و آشنا نمىداند عشق

* * *

رفتيم و به دل درد نهانى برديم * از خوى تو آن شكوه كه دانى برديم

ديديم دلت ز ما گرانى دارد * رفتيم و ز خاطرت گرانى برديم

( هفت اقليم ، ج 3 ، ص 248 - 249 - مجمع الخواص ، ص 170 - 171 - تذكرهء ناظم ( نسخه عكسى ) - آتشكدهء آذر ، ص 35 - صحف ابراهيم ( نسخهء عكسى ) - شمع انجمن ، ص 280 - 281 - دانشمندان آذربايجان ، ص 247 - 248 - مكتب وقوع ، ص 316 - 324 - تاريخ تذكره‌ها ، ج 1 ، ص 312 - 313 - فرهنگ سخنوران )

ظريفى تبريزى

ظريفى تبريزى

از سخنوران سدهء دهم هجرى قمرى است به خرده‌فروشى اوقات صرف مىكرد از اوست :

نه به گريه رحم دارى نه به سينه پاره كردن * مه من نمىتوانم به تو هيچ چاره كردن

چو اسير توست اين دل به دگر بتان چه بندم * منم و دلى كه نتوان به هزار پاره كردن

در « روز روشن » تخلص وى « ظرفى » قيد شده است .

( تحفهء سامى ، ص 316 - هفت اقليم ، ج 3 ، ص 251 - روز روشن ، ص 418 - دانشمندان آذربايجان ، ص 249 )