سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢٩

طوفى تبريزى

منم و كوى عشق و خواريها * نااميد از اميدواريها

خوشم از اضطراب عشق كزو * برقرار است بىقراريها

* * *

بيا كه با تو دلم بر وفاى خويشتن است * محبتى كه تو ديدى به جاى خويشتن است

* * *

كس باخبر ز حال دل غافل تو نيست * تو در همه دلى و كسى در دل تو نيست

* * *

بازم شكاف سينه ز تيغ نگاه كيست * روز دلم سياه ز چشم سياه كيست

دل در وفا و عهد تو بستن گناه من * بيگانگى و عهد شكستن گناه كيست

از راه عهد پاى وفا چون كشيد يار * چشم اميدوارى « طوفى » به راه كيست

* * *

در محبت كى توان جام شكيبايى كشيد * هركه مست عشق شد كارش به رسوايى كشيد

عشق را بيچارگى مىبايد و افكندگى * اين كمان نتوان به بازوى توانايى كشيد

* * *

به نوميدى چنان كرده است عادت نامراد او * كه هرگز آرزوى دل نمىآيد به ياد او

چنانم كرده از خاطر برون آن تندخو « طوفى » * كه گر باشم مراد خاطرش نايم به ياد او

* * *

از حرف تهمتى كه تو آزرده‌خاطرى * « طوفى » خبر ندارد از آنها به جان تو

* * *

سياه روزم از آن چشم سرمه كرده بسى * سياه‌روزتر از من نديده است كسى

دلم به ياد تو در كنج سينه خرسند است * چو بلبلى كه به پاى گل است در قفسى

* * *