سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢٥

گفتگو

رحل اقامت افكند و بالاخره در اسفندماه 1334 دار فانى را وداع گفت . دكتر ملك از 13 سالگى به علت يك ماجراى خانوادگى نخستين شعر خود را سروده و از آن تاريخ هروقت فرصتى دست داده غزلى ساخته است و در شعر طوطى تخلص مىكرد . غزليّاتش داراى لطف خاصى است و بالغ بر دو هزار بيت مىشود . دكتر ملك از زمرهء اطباء انسان‌دوستى بود كه تمام دوران زندگى خود را بدون كمترين چشم‌داشتى وقف خدمت بمردم كرد مردم شهرستان اراك گواه صادق اين ادّعايند . نمونه‌اى چند از شعر او :

گفتگو

گفتگو

مىكنى هر قدر ناز اى سيم‌بر ، خواهم كشيد * هرچه نازت بيش باشد بيشتر خواهم كشيد

با مصور گفتگوى طرح گيسوى تو بود * گريه‌اش وا گفت من با مشك تر خواهم كشيد

گفتم اندر شكل ابرويش چه فكرى كرده‌اى * گفت شكل خنجر ، امّا تيزتر خواهم كشيد

گفتمش در باب مژگانش چه دارى در نظر * گفت مانند خدنگ تيز پر خواهم كشيد

گفتمش جادوى چشمانش چه خواهى كرد گفت * نقشه‌اى از روىِ سحر مستمر خواهم كشيد .

گفتم از باب دهانش چيست فكرت گفت هيچ * از براى هيچ رنج بىثمر خواهم كشيد

گفتم آخر رنگ لب را با چه آميزى بگفت * لعل را با آب حيوان كرده‌تر خواهم كشيد

گفتمش سازى چگونه آب و رنگ سينه را * گفت رنگ پرتو نور قمر خواهم كشيد

گفتمش فكر كمر را كرده‌يى ، بايد چه كرد * گفت موهوم است او را مختصر خواهم كشيد