سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢٢

روش تفسيرى الميزان :

چه فرهادها مرده در كوهها * چه حلّاج‌ها رفته بر دارها

چه دارد جهان جز دل و مهر يار * مگر توده‌هايى ز پندارها

دلى ، رادمردان و وارستگان * نبازند هرگز به مردارها

مهين مهرورزان كه آزاده‌اند * بريزند از دام جان تارها

به خون خود آغشته و رفته‌اند * چه گلهاى رنگين به جوبارها

بهاران كه شاباش ريزد سپهر * به دامان گلشن ز رگبارها

كشد رخت سبزه به هامون و دشت * زند بارگه گل به گلزارها

نگارش دهد گلبن جويبار * در آيينه‌ى آب رخسارها

رود شاخ گل در بر نيلفر * برقصد به صد ناز گلنارها

درد پرده‌ى غنچه را باد سام * « هزار » آورد نغز گفتارها

به آواى ناى و به آهنگ چنگ * خروشد ز سرو و سمن تارها

به ياد خم ابروى گلرخان * بكش جام در بزم مىخوارها

گره را ز راز جهان باز كن * كه آسان كند باده اسرارها

جز افسون و افسانه نبود جهان * كه بستند چشم خشايارها

به اندوه آينده خود را مباز * كه آينده خوابست چون پارها

فريب جهان را مخور زينهار * كه در پاى اين گل بود خارها

پياپى بكش جام و سرگرم باش * بهل گر بگيرند پيكارها

* * *

مهر خوبان دل و دين از همه بىپروا برد * رخ شطرنج نبرد آنچه رخ زيبا برد

تو مپندار كه مجنون سرخود مجنون گشت * از سمك تا به سهايش كشش ليلا برد

من به سرچشمه‌ى خورشيد نه خود بردم راه * ذره‌يى بودم و مهر تو مرا بالا برد

من خس بىسروپايم كه به سيل افتادم * او كه مىرفت مرا هم به دل دريا برد