سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٠٧

در تعريف كوه

هر گل ز تو جسته آبرويى * از حسن تو برده رنگ و بويى

نيلوفر و شنبليد و سنبل * رعنا و بنفشه ، خيرى و گل

زين حجلهء هفت پرده هر هفت * در حجلهء ناز كرده هر هفت

بر حسن تو والهست و مفتون * سرو ليلى و بيد مجنون

در تعريف كوه

در تعريف كوه

ابدال‌صفت به خود خزيده * چون منتهيان به حق رسيده

از ساقىنامه اوست :

الهى به مستان صهباى عشق * به مجنون‌نهادان صحراى عشق

به نازك‌قبايان گل‌پيرهن * به آيينه‌سازان لطف بدن

به هموارى دشت افتادگى * به رعنايى نخل آزادگى

به شوقى كه كام روان مىدهد * به نازى كه منت به جان مىنهد

كه پيمانه‌ام راز اندازه بيش * تهى ساز از خويش و پر كن ز خويش

غزل :

شاهراه عشق را باشد عصا افتادگى * غايت مطلب خموشى ، مدعا افتادگى

نونهال گلشن قدسى و ما خاك رهيم * از تو ناز و گردن‌افرازى ، ز ما افتادگى

جاده‌ها بر ره ز نعل واژگون افكنده‌ايم * مطلب ما مبهم است از پيش‌پاافتادگى

* * *

بااين‌كه بتان شكوهء ما گوش نكردند * جرمى كه نكرديم فراموش نكردند

آغوش گشاديم برين كبك خرامان * يك جلوه به اندازهء آغوش نكردند

رباعى :

اى خلق تو بر خلق عيان از ره عين * موقوف شفاعت تو جرم كونين

آنجا كه شفاعت تو باشد ، ترسم * از خلق حسن بگذرى از خون حسين

( تذكرهء نصرآبادى ، ص 125 - 127 - دانشمندان آذربايجان ، ص 244 - 245 - الذريعة ، ج 9 ، ص 637 )