سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٠٦

خطاب به آفتاب

اين طرفه كه كعبتين گردون * نآورده به غير نقش وارون

شطرنجى روز و شب برابر * از روم و حبش كشيده لشكر

هر تفرقه‌يى كه هست با ماست * آسوده‌دلى نصيب اعداست

محبوس تعيّنات ماييم * رد كردهء كاينات ماييم

آن روز كه اين طلسم بسته‌ست * منصوبهء ما چنين نشسته‌ست

مانده به هزار ديده حيران * در حقّهء جسم و مهرهء جان

از عشق حقيقى و مجازى * قانع گشته به حقهء بازى

مناجات :

مناجات :

يا رب به دلى كه نور معنيست * آيينهء طلعت تجلّيست

كز نور حقيقتم خبر ده * بيناييم از ره نظر ده

حسرت‌زدهء لقاى خود كن * آيينهء رونماى خود كن

خطاب به آفتاب

خطاب به آفتاب

اى جام جهان‌نماى بينش * جمشيد سواد آفرينش

اى صورت جام و معنى جم * آيينهء رونماى عالم

روشنگر صبح و صيقل ماه * بينايى ديدهء سحرگاه

از توست در اين بلندايوان * فانوس خيال چرخ‌گردان

بحر از كف همّت تو در جوش * كان از كرم تو خانه بر دوش

از حكم تو كوه تا كمر بست * رنگ زر و نطفهء گهر بست

در حجرهء چرخ آبنوسى * هم ماشطه‌اى و هم عروسى

دست تو كشيده از تجمل * دامان نقاب از رخ گل

سبزه خط بندگيت داده است * پيش تو به خاك رو نهاده است

هر لاله كه طرف باغ دارد * از بندگى تو داغ دارد

مهر تو گشوده تا به دامان * پيراهن غنچه را گريبان

قهر تو فكنده است گستاخ * دستار شكوفه از سر شاخ