سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٠٠

برگ و بر نادانى

از اشعار اوست :

از اشعار اوست :

ارزش زندگى

ارزش زندگى

مرد حق‌گو هدف تير جفاست * خامشى اسپر صدگونه بلاست

سخنى را كه نه كس باز شنيد * لب به گفتن نكنى باز بجاست

آرى آن‌كس كه نباشد تشنه * نخورد آب اگر آب بقاست

خير از آن جامعه امّيد مدار * كه نه بر علم و خرد قدر و بهاست

خاك بر فرق چنين شهر گرى * كاندر آن مهر و وفا زشت و خطاست

از لغات آنچه ز قاموس جديد * شده محذوف يكى لفظ وفاست

آنچه امروز نيرزد بجوى * گر ببازار بياريش حياست

بيهده از پى اكسير مرو * گر مراد تو از آن صدق و صفاست

كار هر پيشه‌ور و شحنه و شيخ * همگى حيله و تزوير و رياست

هركه دارد شرف و نفس و ادب * عاطل و باطل بىچون‌وچرا

رادمردى كه ره راست رود * طعنه‌ها مىشنود از چپ و راست

همه جا خانهء ظلم است و ستم * اى خدا خانقه عدل كجاست

دى همىگفت يكى سوخته دل * مقصد از هستى ما رنج و عناست

صفوت آئين درستى عجب است * ارزش زندگيم يكسره كاست

برگ و بر نادانى

برگ و بر نادانى

نه بروز است فراغت به من از غصّه نه شب * با شب و روز چنين آمده جانم بر لب

كاروانى كه ز صحراى عدم تا بوجود * هم‌عنان بوده از آن تودهء همراه چه سود

نه طبيبى كه نهد بر دل‌ريشم مرهم * نه حبيبى كه در اين غمكده گردد همدم

هردم از سينه رود آه ز ماهى تا ماه * واى خون شد دلم از عصر تمدّن ، صد آه

با دل‌آزارى و بدخواهى و با كين و حسد * بار اين قافله مشكل كه به منزل برسد

از بد حادثه وز فتنهء اين عصر دريغ * به پناهى نگرائيد كسى جز سوى تيغ