سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٨

رساله‌يى در تقويم :

روم به هند كه دلگيرم از ولايت خويش * اگرچه در همه كشور سپهر يكرنگ است

* * *

تو شعر خويش « صبورى » به ملك هند فرست * كه اين متاع تو باب گهرفروشان است

* * *

به زير سايهء رلف از « صبورى » صراف * مپوش رخ كه نظر پيشهء هنرمند است

* * *

دگر عتاب مكن ، كآخرين وفاى من است * بهانه جويم و خشم تو مدعاى من است

وفا شمرده‌ام از سادگى جفاى تو را * بكن كه هرچه به من مىكنى سزاى من است

* * *

ناله دزديدن « صبورى » تا به كى ، فرياد كن * عشق رسوا گشت و كار از نالهء پنهان گذشت

خضر اگر بيند جمالى را كه در چشم من است * با حيات جاودان مىبايدش از جان گذشت

* * *

قاصد از حيله « صبورى » دگرت داد فريب * باز آن ديده به ره دوختن از يادت رفت

* * *

نيست مگر روز حشر ، جور تو را پرسشى * اى ز خدا بىخبر ، اين همه آزار چيست

چون اثر قرب و بعد ، خون جگر خوردن است * فايدهء عاشقى وصل طلبكار چيست

* * *

قاصد ترحمى كه « صبورى » هلاك شد * بيچاره را تحمل اين انتظار نيست

* * *