سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٥

صبور تبريزى

هرآن‌كه اين همه شاهى و گنج و دولت يافت * عجب مدار گر از خواجه مال نپذيرد

كه هركه بىتعبى گنج شايگان يابد * ز دست سفله به منت سفال نپذيرد

رباعى زير هم در نزهة المجالس زير عنوان يحيى به نام وى مضبوط است :

چشم تو كه نيست جز ستم ياد او را * از فتنه نديده‌ست كس آزاد او را

زلف تو ، كه او به باد از هم نرود * در بردن دل ، چه مىدهى باد او را

شيخ محمود شبسترى در سعادت‌نامه از او چنين ياد كرده است :

آن شنيدى كه خواجه صاين دين * گفت رهبر كسى بود در دين

كاو به خود راه امر را سپرد * وز ارادت به خلق مىنگرد

سخنى گفت خوب و بس ظاهر * قدس اللّه سره الطاهر

حق تعالى ازين دو بهره دهاد * مر تو را و مرا به دانش و داد

صاحب روضات الجنان شمه‌يى از كرامات او را نيز نقل كرده است .

( نزهة المجالس ، ص 282 - روضات الجنان ، ج 1 ، ص 296 - 298 - دانشمندان آذربايجان ، ص 226 )

صبور تبريزى

صبور تبريزى

ميرزا على اكبر از سادات موسوى و از سخنوران سدهء 13 ه . ق تبريز . و از دوستان عبد الرزاق بيگ دنبلى بود . خط شكسته را خوب مىنوشت و گاهى هم شعر مىگفت از اوست :

افكند مرا دوش به تير نظر آنجا * امروز كشم حسرت زخم دگر آنجا

* * *

زلف با گوش تو در سرگوشيست * مردم از غيرت سرگوشىها

به نوشتهء عبد الرزاق بيگ از ابا و اجداد متولى مسجد صاحب‌آباد ( صاحب الامر ) بودند مرحوم تربيت مىنويسد از او ديوانى ديدم قريب به شش هزار بيت ، مشتمل بر قصايد و غزليات ، رباعيات . قصايدش منحصر به مدايح فتح على شاه و عباس ميرزا است و بيشتر