سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٤

صايب تبريزى

وفات يافت - 1081 ) را آورده‌اند .

ملا محمد سعيد متخلص به اشرف فرزند محمد صالح مازندرانى كه در شاعرى از شاگردان صايب و در خوشنويسى از شاگردان عبد الرشيد ديلمى بوده است قطعهء مفصلى در فوت آن دو بزرگوار ساخته كه تيمنا قسمتى از آن نقل مىشود :

كرده بود ايزد عنايت خوشنويس و شاعرى * كز وجود هر دو كردى افتخار ايام ما

بود اسم و رسم آن عبد الرشيد ديلمى * بود نام اين على بيگ و تخلص صايبا

آن پسر همشيرهء سيد عماد خوشنويس * اين برادرزادهء شمس الحق شيرين‌ادا

شهر قزوين است از اقبال آن دار الكمال * كشور تبريز بود از نسبت اين عرش‌سا

هر دو بودندى به هم چون صورت و معنى قرين * هر دو بودندى به هم چون لفظ و مضمون آشنا

اتفاقا هر دو در يك سال باهم متفق * رخت بربستند از اينجا ، جانب دار البقا

روى با من كرد و گفت اشرف بگو تاريخ آن * چون تو را بودند ايشان اوستاد و پيشوا

گفتم از ارشاد پير عقل در تاريخ آن * ( بود باهم مردن آقا رشيد و صايبا )

1081

و برخى اين رباعى منسوب به ملا محمد رفيع واعظ قزوينى را كه سال 1087 از آن استخراج مىشود آورده‌اند :

شد « صايب » از اين جهان ويران صد حيف * ز آن درّ ثمين بحر عرفان صد حيف

گفتند به ناله بلبلان تاريخش * ( اى حيف ز آن هزاردستان صد حيف )

1087