سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٦

شهريارا بگشا پنجره « 1 »

خلعت سلطنتت روز ازل بخشيدند * فال حافظ چو طراز حلَلِ زرين بود « 1 »

مركب راهروان بود به تاريكىها * گرچه اشعار تو چون خواب سحر نوشين بود

رودكى اول و انجام تو بودى در شعر * جز تو نيما و بهار و سخن پروين بود

ديگران زينت اوراق معانى بودند * نام نامى تو سرلوحهء اين تزيين بود

ز اوّلين شعر گرفتى لقب « مفخر شرق » « 2 » * بىدقت باديه نارفته همه فرزين بود

پريان خوان تو چيدند به ديوان غزل * چه چراغى كه چو جادوى علاء الدّين بود

پارسى ، تركى و تازى همه در دست تو موم * كلك جادوى تو از اين همه گوهرچين بود

فخر ايران شدى و چشم حسودانت كور * پارسى تيغت و تركى به كَفَت زوبين بود

زير ران ابلق و شمشير و سنانت بُرّان * بابكى بودى و خصمت به خدا افشين بود « 3 »

گوشه عُزلت عنقا بگزيدى چندى * گرچه ايّام تو عصر اتُم و ماشين بود

ما ندانيم چه‌ها رفت درين سير و سلوك * عشق بال‌وپر و جولانگهت آخر دين بود

( 1 ) - به تصريح مكرر خود شهريار لقب و تخلص « شهريار » را حافظ به او بخشيده است ، با اين بيت فرخنده‌فال : غم غريبى و غربت چو برنمىتابم * به شهر خود روم و شهريار خود باشم مقصود اينست كه شهريارى و سلطنت شهريار بخشش ازلى و مرحمت الهى بوده و تصويب و فال حافظ زينت و طراز آن حلّه و خلعت خداداد محسوب مىشود . ( 2 ) - ملك‌الشعراء بهار در مقدمهء نخستين دفتر اشعار شهريار در حدود سال 1310 هجرى شمسى او را « نه تنها افتخار ايران بلكه افتخار عالم شرق » تلقّى كرده است . ( 3 ) - اشاره به غدر و خيانت افشين است .