سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٧

ديوان او :

نمونه‌يى از غزليات اوست :

اى نخل تمنا قد رعناى تو ما را * از پاى درآورد تمناى تو ما را

چون چاك نسازيم گريبان كه چو لاله * بر خاك نشاند آتش سوداى تو ما را

خشم تو ببين تا به چه حد است كه از دور * حق نيست نظر در رخ زيباى تو ما را

پروانهء پرسوخته را شمع شبى گفت * كز سوز دل خويش چه پرواى تو ما را

احسنت « شريف » از سخنان نمكينت * شورى به دل افكند سخنهاى تو ما را

* * *

دواى دل ز كه جويم در اين بلا كه منم * كه بوده است بدين درد مبتلا كه منم

كدام سوخته‌دل بوده در طريق وفا * چنين گداختهء آتش بلا كه منم

كجا روم كه برم جان ز كثرت غم عشق * كه اين هجوم بلا هست هركجا كه منم

ميان سوختگانِ غمت اجل مىگفت * كه طالب است مرا گفتمش بيا كه منم

نجات نيست به مردن هم از غم تو مرا * كه مبتلاست بدين درد بىدوا كه منم

به تيغ او چه بلا تشنه‌ام تعالى اللّه * كسى نبوده چنين تشنهء بلا كه منم

« شريف » تا ابد از خاك من دمد گل مهر * چنين سرشتهء آب و گل وفا كه منم

* * *

هرگز در كاشانهء ما باز نكردى * اين غمكده را جلوه‌گه ناز نكردى

جان باختم از عشق و توجّه ننمودى * انديشهء اين عاشق جانباز نكردى

آن دم كه سگان در خود مىطلبيدى * از دور مرا ديدى و آواز نكردى

انداختى از چشم « شريف » اشك جگرگون * انديشهء اين پرده در راز نكردى

* * *

جانم به لب آمد ز غم و درد جدايى * بيزارم از اين زندگى اى مرگ كجايى

كشتى به جفا عاشق دل‌خستهء خود را * يا رب تو چنين ظالم و بىرحم چرايى

از شوق كنند اهل نظر جامهء جان چاك * هرگه كه نقاب از رخ چون گل بگشايى

گه جور ، گهى غمزه ، گهى عشوه ، گهى ناز * القصه در آزار دل خستهء مايى

مردم چو « شريف » از ستم و زنده شوم باز * گر چند قدم در پى تابوت من آيى

( ديوان شريف ( نسخهء خطى كتابخانه ملى تبريز ) - تحفهء سامى ، ص 217 - 219 - مجمع الخواص ، ص 144 - 147 -