سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٤

سعيد آذربايجانى

از مهربانيش به طمع مىفتاد غير * شادم كه كامم آن بت نامهربان نداد

* * *

مغان كه آب عنب را شراب مىسازند * چه ساحرند كه آتش ز آب مىسازند

* * *

هرآن ساعت كه چشمانم بدان چشمان مست افتد * به چشمانت كه از چشمم به عالم هرچه هست افتد

ز پا افتادگانند از پيش اندر بيابانها * چنين آهوى وحشى كى به آسانى به دست افتد

نداند قدر من آن لعبت شيرين ، مگر روزى * كه سرخوش باشد و در بزم رندى مىپرست افتد

* * *

بىتو اى آفت جان چهرهء زردى دارم * مىتوان يافت از اين چهره كه دردى دارم

در تاريخ فوت ميرزا مهدى قاضى طباطبايى ، مجتهد تبريزى گفته :

قاضى ز جهان نديده جز بدعهدى * بدرود جهان كرد و پس از او شهدى

تاريخ وفات خواست از من گفتم * ( مسكن ببهشت كرده سيد مهدى ) « 1 »

1241

در « مواد التواريخ ، ص 231 » اين ماده تاريخ چنين ضبط شده :

( مسكن ببهشت كرد سيد مهدى ) - 1236 و در دانشمندان آذربايجان » سال 1244 قيد شده كه هر دو خطاست .

( مجمع الفصحا ، ج 2 ، ص 183 - 184 - دانشمندان آذربايجان ، ص 181 )

سعيد آذربايجانى

سعيد آذربايجانى

سعيد آذربايجانى از شعراى نيمه دوم قرن دوازده است . صاحب مقالات الشعراء دربارهء او اين شرح مختصر را نوشته است :

( 1 ) - براى اطلاع از تاريخ زندگانى ميرزا مهدى رجوع شود به تاريخ تبريز نادر ميرزا .