سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠١

سامرى تبريزى

محنت نهاده بود به من روى چون ستم * راحت گسسته بود ز من سلك چون قرار

شادى كشيده بود ز من پاى چون اميد * غم بسته بود دست مرادم چو روزگار

از ناله‌هاى زيرم ، سينه چو ارغنون * وز گريه‌هاى زارم ، دامن چو لاله‌زار

در سر هواى غربت و در جان غم وطن * در چشم اشك حسرت و در دل فراق يار

كآن آفتاب از درم آمد به نيم‌شب * سرمست و مىپرست و غزل‌خوان و باده‌خوار

از چشم مردم افكن و از لب لطيفه‌گو * از غمزه فتنه‌پرور و از زلف مشكبار

جانهاى بىدلانش افتاده در يمين * دلهاى بىكسانش افتاده در يسار

از هر نگاه چشمش جانها در اضطراب * وز هر شكنج زلفش دلها به زينهار

از مشكناب بسته بر آفتاب خط * در خطّ مشك كرده بيجاده را حصار

بگشود لعل ناب و گهر ريخت و چه گفت * از درّ لعل‌پرور و ياقوت خوش‌عيار

گفت اى يگانه در سخن از گفته‌هاى نغز * غمگين چنين چرايى دم را به ناز دار

برخيز و اين غزل را از « سامرى » بخوان * بر سدهء رفيعهء خاقان كامگار

مؤلف « صحف ابراهيم » مىنويسد كه اشعارش مدون است از اوست :

همچو سايه سرو بالايى فكند از پا مرا * شد نصيب افتادگى از عالم بالا مرا

* * *

از تيره‌شب زلف تو مرغى بدرخشيد * آتش به صنم خانهء چين و چگل انداخت

دهقان به اميد مدد گريهء من بود * هر تخم به هر دشت كه در آب و گل انداخت

* * *

خونريز نگار من نگار دگر است * دل صيد نمود بس به كار دگر است

در معركه چون تيغ دودم بردارد * گويى كه على و ذو الفقار دگر است

* * *

« سامرى » را با تميز كفر و ايمان كار نيست * دانهء تسبيح را در تار زنار آورد

* * *

مرغى به چمن هم‌نفس نالهء من شد * ز آن همنفسى فتنهء مرغان چمن شد