سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٧٧

رضاى تبريزى

از نتايج افكار اوست :

زه آه و ناله نياسوده يك‌نفس لب ما * فغان كه حوصله‌سوز است شعلهء تب ما

ز بس‌كه آتش شوق تو مدعاسوز است * عيان نگشت به ما هم هنوز مطلب ما

ز تنگناى تن آزرده رفت جان ، ترسم * كه روز حشر نگردد به گرد قالب ما

* * *

باغبان تا ره به بلبل تنگ داشت * گل درين گلشن نه بو ، نى رنگ داشت

ناگوارا بود لذتهاى دهر * ميزبان در لقمه پنهان سنگ داشت

شرط عشق است آب رو دادن به باد * ور نه از خواهش زبانم ننگ داشت

* * *

لب ار به خنده بجنبانم از شكفتن نيست * ميان غم‌زدگان خنده كم ز شيون نيست

ز ديدنش به دلم ديده گو منه منت * كه روشنايى ويرانه‌ام ز روزن نيست

صفاى دل ز عبادت به هم رسد افسوس * كه كلبهء من ازين شب‌چراغ روشن نيست

* * *

چو آن بلبل كه از دستان‌سرايى در قفس افتد * گرفتار قبول خلق گشتم از زبان خود

* * *

تا كى خرد به وسوسه‌ام گمرهى دهد * كو غفلتى كه از تو مرا آگهى دهد

مفلس ز نقد طاعتم و خوش‌دلم كه دوست * درمان وصل خويش به دست تهى دهد

* * *

منصور تنك حوصلگى كرد و گرنه * در زير لب كيست كه اين راز نباشد

* * *

اى قافله‌سالار درآ از ره ديگر * شايد كه بود يوسف ما ، در چه ديگر

صد دور زد اين چرخ و نشد تيرگى از دهر * عالم شده محتاج به مهر و مه ديگر

* * *

هرگز لب من چاشنيى خنده ندانست * چون غنچهء آفت‌زده نشكفتم و رفتم

* * *

جلوه‌گر شد آفتاب و تيره‌تر شد روز من * برنيامد آفتابِ آفتاب‌افروز من