سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٧٥

از ساقىنامه يا ميكدهء شوق رشيدا :

اى هنرپرور طلسم وجود * لوح محفوظ كارخانهء بود

8 - مقطعات و ترجيعات و تركيبات و رباعيات و مسمط و مسدس تركيب ( 600 ) بيت

( دربارهء نسخه‌هاى خطى ، دفتر نخستين ، ص 44 )

صاحب « آفتاب عالمتاب » اشعار او را از بياض دست خطى صايب تبريزى نقل كرده ، نمونه‌يى از اشعار اوست :

مهر سرگشته و بىتاب شد از گريهء ما * ماه نو ماهى گرداب شد از گريهء ما

* * *

قدم چو مهر به آهستگى به خاك افشار * كه مور باديهء عشق آهوى حرم است

* * *

هر موج زير پاى نسيم ، آهنين‌پليست * پيش سبك‌روان ، سفر بحر و بر يكيست

* * *

با گلشن حسن خود صفايى دارد * از سبزهء خط مهر گيايى دارد

از خانه اگر برون نيايد چه عجب * چون آينه باغ دلگشايى دارد

* * *

گل از چمن ز حجاب نسيم پيرهنت * به بال جلوهء رنگ پريده بيرون شد

* * *

مىجهد برق ز نقش قدم راهروان * خار اين باديه با آبلهء پا چه كند

* * *

طلوع صبح به تيغ كشيده مىماند * شفق به بسمل در خون طپيده مىماند « 1 »

ز بس‌كه مردم عالم تمام مدهوشند * جهان به خانهء صورت‌كشيده مىماند

* * *

چو سايه پيش قدت سرو پاىمال شود * شكوفه‌ها عرق خجلت نهال شود

* * *

شب كه از شوق رخت انجمن افروخته بود * نگه گرم چو پروانهء پرسوخته بود

( 1 ) - برخى از تذكره‌نويسان اين مطلع را به « صايب تبريزى » نسبت داده‌اند