سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٦٥

راجى تبريزى

نماند در غم هجر تو صبر و طاقت و هوشم * دمى نگشت ميسر ، ننالم و نخروشم

تويى كه عاشق بيچاره را به هيچ فروشى * منم كه يك سر مويت به عالمى نفروشم

ز شوق ديدن رويت بيا كه من همه چشمم * ز ذوق شهد كلامت بيا كه من همه گوشم

من آن اسير كمندم كه از تعشق رويت * به مژده جان دهم ار آورد پيام ، سروشم

هزار شكوه مرا بر زبان ز دست جفايت * ولى چو روى تو ديدم رود ز ياد و خموشم

غم زمانه مخور « راجيا » ز جام محبت * بگو به ساقى مجلس بده شراب بنوشم

از غزلهاى تركى راجى :

نه قدّ ، سرو چمن لا إله إلّا الله * نه زلف ، مشك ختن لا إله إلّا الله

دوشوبدى ظلمت كفر ايچره آب حيوانه * ندور عقيق يمن لا إله إلّا الله

نه خطّ سبز و نه لب ، گوهر گرانمايه * نه ديشدو ، درّ عدن لا إله إلّا الله . . .

تجنيس :

گل اى عاشقين آتشه ياندوران * منى يا نه يا نه قويوب يان دوران

گل اى كاكلى سنبل تركيمى * منيم قيلما بير دفعه‌ليق تركيمى

اگر بوى وصلون گتورسه نسيم * اونا نقد جان مژده وئررم ، نه سيم

يازون بو سوزى سنگ مرمرده سيز * قويون فرق ، نامرديلن مرده سيز

( ديوان راجى - دانشمندان آذربايجان ، ص 155 - ريحانة الادب ، ج 2 ، ص 58 - 59 )