سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٣

خوارى تبريزى

تو اى محرم بگو كز گفتگوى او چه فهميدى * به حالم رحمى آن بىرحم پيدا مىكند يا نه

چو آيد غير پيشت ، يك‌زمان گرمى مكن با او * ببين ديگر وصالت را تمنا مىكند يا نه

براى امتحان يك‌ره به حال او تغافل كن * تو را بنگر به پيش خلق رسوا مىكند يا نه

* * *

چو پرسد حال مشتاقان ، بگو درد دلى « خوارى » * خدا داند كه ديگر باعثى پيدا شود يا نه

* * *

از سر مستى خوش آن ساعت كه چون يادم كنى * بى خود آيى و ز بند محنت آزادم كنى

بخت آنم كو كه خواب‌آلوده برخيزى شبى * ناله‌ام نشناسى و گوشى به فريادم كنى

بىوفاييها نخواهد يافت چندانى خلل * پيش مردم گر به تقريبى گهى يادم كنى

* * *

به صد خوشحاليش « خوارى » ز پى رفتى چه پيش آمد * كه باز اندر ميان خاك و خون افتاده مىآيى

* * *

ز بس خو كرده با غم خاطرم ، شاد است پندارى * نمىخواهد خلاص از محنت ، آزاد است پندارى

تو را اى همنشين بر گريهء من خنده مىآيد * به بدخويى سروكارت نيفتادست پندارى

* * *

ميرم از هجر و نخواهم كه به من رام شوى * ترسم از عشق من سوخته بدنام شوى