سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٢

خوارى تبريزى

به خود آخر قرار درد هجران دادم و رفتم * چو مشكل بود بىاو زيستن ، جان دادم و رفتم

چو بر من گريه زور آورد از جور و جفاى او * ز اشك و آه ، عالم را به طوفان دادم و رفتم

* * *

ديگر حريف آه و فغان تو نيستم * « خوارى » ازين دو كار يكى اختيار كن

يا صبر پيش گير و دگر از پيَش مرو * يا ز آه و ناله منع دل بىقرار كن

* * *

تو گرمى مىكنىّ و من ز بخت خويش مىنالم * كه چون گردم گرفتار تو خواهى سركشيد از من

ندانم عذر چون خواهم دل سرگشته را « خوارى » * كه تا عاشق شدم آسايشى هرگز نديد از من

* * *

رقيبان عاشق لطفند ، اگر باور نمىدارى * به استغنا دو روزى امتحانى مىتوان كردن

* * *

از اين جور و جفا آخر پشيمان خواهمت ديدن * ز قتل كشتهء بيداد ، حيران خواهمت ديدن

كسى كامروز دارى در گذرها دست بر دوشش * به او در هر گذر دست و گريبان خواهمت ديدن

* * *

به رنگ ديگر امروزم نصيحت مىكند ناصح * مبادا دل ز دستش برده باشد دل‌ستان من

* * *

بهار آمد ، ندانم عزم صحرا مىكند يا نه * گذارى بر من مجنون شيدا مىكند يا نه