سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤١

خوارى تبريزى

در فراقت هر زمان هستم به دردى مبتلا * كاشكى مىمردم آن دم كز تو مىگشتم جدا

* * *

هر زمان جايى نهد عاشق سر خود شام هجر * عشق خوابش برده ، پندارد كه بالينش بد است

* * *

با رقيبان الفت از حد مىبرد ، هان اى فلك * آن‌همه انگيز اسباب جداييها كجاست

* * *

بر من حرام ذوق وصالت ، اگر مرا * هرگز شكايت از تو به خاطر رسيده است

* * *

من كه انگشت‌نما بودم ، از آن كو رفتم * تا دگر تير بلا را كه نشان خواهد بود

* * *

فريبم مىدهى « خوارى » كه نامت مىبرد گاهى * دروغ است اين ، زبان او به نام من كجا گردد

* * *

پيش از آن روزى كه بخت از وصل خوشحالم كند * دستبرد هجر مىترسم كه پامالم كند

* * *

درد هجران ذوق وصل از خاطر ناشاد برد * محنتى پيش آمد از هجران كه وصل از ياد برد

* * *

آتش زبان شدم ز پىِ خواهش مراد * يك حرف گرم ازو نشنيدم هزار حيف

* * *

به حمد اللّه كه آن نامهربان را مهربان ديدم * به رغم دشمنانش با خود آخر هم‌زبان ديدم

چه گويم شكر اين دولت كه آن بىرحم بدخو را * به هر نوعى كه دل مىخواست آخر آن‌چنان ديدم

* * *

كى بود كه آزرده دل از يار نبوديم * رنجيده از آن شوخ دل‌آزار نبوديم

كى بود كه خونين جگر از بزم وصالش * محروم ، ز بدگويى اغيار نبوديم