سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٤

خامه‌يار تبريزى

جن و ملك بچاكريت مفتخر ولى * تو خود اسير پنجهء قوم دغا حسين

قحطى آب بهر تو حاشا كه مشكليست * بر عالمست نام تو مشكل‌گشا حسين

مر خضر را به آب بقا رهنمون تويى * اى چشمه‌سار و مبدأ آب بقا حسين

تو خود جهان ديگرى اى جان فداى تو * شأن تو بس بزرگتر از ماسوا حسين

جبريل گاهواره تكان تو بوده است * اى پادشاه كوكبهء هل اتى حسين

در راس نيزه ، قارى قرآن بجز تو كيست ؟ * اى نور چشم خسرو قل انّما حسين

در حيرتم چه نام گذارند روى تو * قومى كه خوانده‌اند على را خدا حسين

كروبيان مديحه‌سراى تو بوده‌اند * ( بهجت ) كجا و مدح تو اى پادشا حسين

* * * چند بيت از يك قصيده در مدح حضرت ابو الفضل العباس :

هركه را عقل بجا ، هوش بپاست * بىگمان راهرو راه خداست

عقل بىزينت دين خاك‌نشين * هوش بىحكمت دين آتش‌زاست

از مى و نى چه طلب مىدارى * مى و نى راهزن راه خداست

مى به گنجينهء دل بوم‌آوا * نى به بستان ادب هرزه‌گياست

چون سخن از ادب افتاده و دين * مدح عباس نگوييم خطاست

* * *

من بنگويم على خداست عليجان * ليك بگويم تو را سزاست عليجان

دست خدايى ، به عالمست مبرهن * دست خدا كى ز تن جداست عليجان

معجز شق‌القمر بداد به كافر * ز آن سر پاكت همين رواست عليجان

نى به فلك رفته‌اى كه وصف توانم * پاى تو بر دوش مصطفاست عليجان

داغم از آن دم كه پيش شمر ستمگر * گفت حسينت على كجاست عليجان

« بهجت » خاك است و زر همىشود آخر * چونكه نگاه تو كيمياست عليجان

( تذكرهء شعراى آذربايجان 3 / 271 - 273 )