سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٩

حشرى تبريزى

خاك آتشكده شد ز آب سحاب و دم باد * جلوه‌اى كرد و جهان گشت بر او مفتونا

آتش لاله چنين است و نگردد خاموش * ور بكانونش درافتد گذر جيحونا

جشن جمشيد فراز آمد و مشاطهء ابر * بست بر دشت و دمن زيور گوناگونا

گل سورى زده بر گونه و لب گلگونه * تا كه در درگه نوروز شود مأذونا

عطر پاشيدن و جان باختن آئين گل است * ور نه گل را نپرستد همه خلق ايدونا

طبع خوش بايد و فكر نو و مضمون لطيف * ور نه شاعر نسرايد سخن موزونا

ابر و دود

ابر و دود

كمال كسان را بعنوان مسنج * كه عنوان خرد را نه ميزان بود

چو قدر از لقب زايد ، القاب قلب * بناحق به خود بستن آسان بود

بشهرى كه استادى از فضل نيست * اساتيد نادان فراوان بود

برابر نباشد بفرهنگ و هوش * دو تن گر برابر بعنوان بود

نبينى باوج هوا دود و ابر * كه آن هر دو بر چشم يكسان بود

يكى زادهء آتش است و حريق * دگر مژدهء آب و باران بود

نظر بايد و ديدهء معرفت * كه بيند بذات اين جدا ز آن بود

از آن ديدهء مرد گريان شود * وز اين چهرهء وَرد خندان بود

( تذكرهء شعراى معاصر ايران ، ص 123 - 136 )

حشرى تبريزى

حشرى تبريزى

ملا محمد امين متخلص به « حشرى » از شاعران اوايل سدهء يازدهم هجرى قمرى است .

با موزونان محشور و از مجالست و صحبت آنان مسرور بود . مدتى در عباس‌آباد اصفهان سكنى داشت و مبلغى از دولت و سركار موقوفات وظيفه مىگرفت ديرى نپاييد كه اين وظيفه قطع شد . وى در اين باب رباعى ذيل را گفت و به ميرزا حبيب اللّه صدر فرستاد و دوباره به برقرارى آن ( كه گويا مبلغ سى تومان بود ) توفيق يافت :

از قطع وظيفه گر كنم شكوه خطاست * آن كس كه دهد وظيفهء خلق خداست