سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٧

آرزو

نيكوست هواخواه گل روى تو بودن * با رغم تو بردن و ناز تو كشيدن

دل باختن و عاشق دلجوى تو بودن * جان دادن و پيمانهء وصل تو كشيدن

* * *

از شورش اين عشق خروشنده شب و روز * در خانهء دل شورشى انگيخته دارم

من عاقبت از شعله اين آتش جانسوز * بگدازم ، و تاب غم هجر تو ندارم

* * *

گر زادهء زرتشتيم اى دختر ترسا * باكى نبود چون توام آتشكده باشى

خورشيد ندارد ز تو اى سيمبر ، الا * فرقى كه تو از غرب جهان سر زده باشى

* * *

آن قامت موزون تو كز چشم بد ايمن * بربود بيك‌باره ز دل صبر و قرارم

آماج ملامت شوم از ديده اگر من * بر صفحهء دل نقش جمالت نه نگارم

* * *

هنگام بهار است و گل و لاله دميده * اى غنچه كجائى كه دمى با تو نشينم

خواهم كه خزانِ گل هستى نرسيده * خندان شوى و من گل وصل تو بچينم

* * *

در كوى من آئى و خبر باز نگيرى * ز آن فتنه كه بر پا شود اندر سر كويت

اين هديهء عشق از من دلداده پذيرى * يك بوسه ببخشى به من از نوگل رويت

* * *

من پاى نهم از سر تسليم بدامت * تا گر گذرى عاشق افتاده ببينى

اين عشق كز آن هستى من سوخت حرامت * گر يار دگر جز من دلداده گزينى

* * *

ز انديشهء تو من همه‌شب در تب‌وتابم * تا باز دمد صبح و تو باز آمده باشى

يك‌لحظه بسر نگذرد انديشهء خوابم * شايد كه تو در خانه فراز آمده باشى

* * *

زيبا صنم آن‌گونه كه انديشه پسندد * نقاش طبيعت ز تو كرده است پديدار

آن‌كس كه تو را بيند و دل بر تو نبندد * شاد است كه چون من بغمت نيست گرفتار