سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٩

جوياى تبريزى

مهر نقش قدم همت « جويا » باشد * چتر شاهنشهى فقر بود بر سر ما

* * *

سينهء صد چاك مانند قفس داريم ما * نالهء پهلو شكافى چون جرس داريم ما

زندگانى در گرفتاريست ما را چون حباب * از قفس گوييم « جويا » تا نفس داريم ما

* * *

دل عاشق ز فغان سير نگردد هرگز * جرس از ناله گلوگير نگردد هرگز

نرود از دل « جويا » هوس لعل لبش * چشم پيمانه ز مى سير نگردد هرگز

* * *

جمله عالم را هويدا كرد عشق * آنچه پنهان بود پيدا كرد عشق

عقل را در شهربند غم گذاشت * عيشها در كوه و صحرا كرد عشق

آسمان را از شفق در خون نشاند * دست خونريزى چو بالا كرد عشق

حسن معنى را ز دلها جلوه داد * خاك را آيينه‌سيما كرد عشق

درد و سوز و زخم و داغ سينه را * از براى ما مهيّا كرد عشق

با خس و خار آتش سوزان نكرد * آنچه « جويا » با دل ما كرد عشق

* * *

در راه شوق جانان عزم سفر مبارك * بر فوج غم دلم را فتح و ظفر مبارك

بستم ميان همّت « جويا » به سير لاهور * اميد وصل يار نازك‌كمر مبارك

* * *

تبسم خانه‌زاد آن لب كم‌گوست مىدانم * ملاحت از نمك‌پرورده‌هاى اوست مىدانم

وفا از دور گردان نگاه او بود « جويا » * تغافل پيشهء آن نرگس جا دوست مىدانم

* * *

بس‌كه جا كرده‌ست مهرت در سراپاى تنم * ريشهء نخل محبت گشته رگهاى تنم

عمرها شد در لباس نيستى آسوده‌ام * كى به دام پيرهن افتاده عنقاى تنم

* * *