سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٥

جعفر خطاط تبريزى

يافتى از لطف شه هر كهنه خطّى عمر نو * بشكند پشتش كنون چون رفت پشتيوان ز سر

از مرقّع ناله‌ها آيد به گوش جان مرا * صورت بىجان مگر گشتند از اين غم باخبر

خواندن اشعار بىمعنى شد و صورت حرام * پادشاه صورت و معنى ز عالم شد مگر

قطعهء ياقوت دادى قطعهء ياقوت را * صيرفى كو تا شناسد لعل و ياقوت از حجر

گشت خط منسوخ و صورتگر به جان درمانده است * چون عطا نبود دگر جدول كش از خون جگر

داشتى صدبرگ جلد نسخها از زر كنون * اى مذهّب مشكلت از زر نگردد حل دگر

مىنويسم جُنگ و دردم مىشود تر ز آب چشم * كرده‌ام بعد از تو شاها خطّ خود را خوب‌تر

بر خطِ « جعفر » همىپاشند زر ز آن وجه شد * نام زرّ جعفرى در جمله عالم مشتهر

هركه را از در بدر نگذاشتى از عز و ناز * ز آستانت مانده دور اكنون فتاده دربه‌در

شد هرات از سيل اشك مردمان رشك فرات * ماه چون در برج آبى كرد از اين منزل سفر

نسخه‌ها رفتند در جلد سياه از سوك و درد * بسته بر سر جدول زر هم كبود از لاجورد

نيست اكنون درخور ما خوان مهر و قرص ماه * ز آنكه ما خوانى نمىخواهيم بعد از پادشاه

شهريارا هركه را از خاك ره برداشتى * اين زمان افكنده‌اى بر خاك و بر سر خاك راه