سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٩

تأليفات او :

در هجر تو اى نگار دل خون گريد * چون ابر بهار و رود جيحون گريد

يك شب كه به روى چون گلت چشم گشود * ز آن پس همه روز اشك گلگون گريد

* * *

پرتاب پريده را به دست آوردن * شكّر ز عصارهء كبست آوردن

در خانهء مور ، پيل مست آوردن * بتوان ، نتوان تو را به دست آوردن

* * *

شبِ هجر تو نشانى ز قيامت دارد * يا به پنهان خبرى ز آن قد و قامت دارد

ره به سرمنزل مقصود نخواهد بردن * هركه بيم از ستم سنگ ملامت دارد

* * *

اى شب وصل در صبح به من باز مكن * اين همه جور به جانم ز نو آغاز مكن

آفتاب رخ جانان ز گريبان سر زد * حاجتى نيست به خورشيد تو رو باز مكن

طاير دولتم امشب به سرم سايه فكند * مرغ جان يك دمه بنشين و تو پرواز مكن

وى غزلهايى به تركى آذربايجانى نيز دارد كه در « زندگىنامه » نقل شده است .

از آن جمله است اين غزل تركى كه نشانهء تاثّر گوينده از جدا شدن قسمتى از خاك آذربايجان : ( هفده شهر قفقاز ) ، و انضمام آن بر خاك روسيهء تزارى است .

خيالون ياخشى مونسدور منه شام و سحر سن‌سيز * كه سندن ئوزگه يوخ قلبيمده بير فكر دگر سن‌سيز

ئوزون گوردون صلاح كارى مندن ال چكيب گئتدون * مگر سندن قالان غم ، بيرده مندن ال چكر سن‌سيز

وطندن آيرى دوشدون ، آيرى دوشدى روح جسميم‌نن * گوزومنن اشكله باهم آخار خون جگر سن‌سيز

چيخيب ظاهرده الدن دامنون ، ليكن يقينيمدور * موافق اولماسين بو ظلمله حكم قدر سن‌سيز

گلر سن قورخورام بيرگون ، منى گورمك محال اولسون * گئده‌ر شايد فراقوندا بو آز نور بصر سن‌سيز

مرحوم ثقةالاسلام به شيوهء « الفيهء نيّر » 454 بيت اشعار طنزآميزى دارد كه در حق