سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٩

تاثير تبريزى

بس‌كه بر من دور از او هر لحظه سالى بگذرد * محنت امروز من باشد غم ديرينه‌ام

* * *

رنگ زرد و اشك گلگون ، صورت حال من است * نامهء خود مىتوانم شد اگر مىخوانيَم

* * *

معنى دزديده‌ام « تاثير » در ديوان دهر * جا به دنيا دارم اما ز اهل دنيا نيستم

* * *

از حيا هر لحظه رخسارش به رنگى مىشود * از تماشاى گلى سير گلستان مىكنم

* * *

نازپروردى كه « تاثير » از وجودم عار داشت * همره نعشم روان شد كامرانى را ببين

* * *

آسودگى نگردد از راه سعى حاصل * تا خواب خود نيايد نتوان به خواب رفتن

* * *

چندان‌كه روزگار گره زد به كار من * گرديد بازدانهء دام شكار من

خاكم به باد رفت و ندارم شكايتى * شايد به كوى يار نشيند غبار من

* * *

آسودگى كجاست ندانم مكان تو * عنقا مگر خبر دهد از آشيان تو

* * *

گر با عذار لاله‌گون مستان به گلشن بگذرى * روى تو مىگويد به گل يا جاى من يا جاى تو

* * *

در روز سيه يار بود يار موافق * يك چشم نديده‌ست كسى سرمه كشيده