سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦١

( ديده و دل )

تو را داده‌ست دست شوق بر باد * مرا كنده‌ست سيل اشك ، بنياد

تو را گرديد جاى آتش ، مرا آب * تو ز آسايش برى گشتى من از خواب

ز بس كانديشه‌هاى خام كردى * مرا و خويش را بدنام كردى

از آن روزى كه گرديدى تو مفتون * مرا آرامگه شد چشمهء خون

تو اندر كشور تن پادشاهى * زوال دولت خود چند خواهى

چرا بايد چنين خودكام بودن * اسير دانهء هر دام بودن

شدن هم‌صحبت ديوانه‌يى چند * حقيقت جستن از افسانه‌يى چند

ز بحر عشق موج فتنه پيداست * هرآن‌كاو دم ز جانان زد ز جان كاست

بگفت اى دوست تير طعنه تا چند * من از دست تو افتادم در اين بند

تو رفتى و مرا همراه بردى * به زندان خانهء عشقم سپردى

مرا كار تو كرد آلوده دامن * تو اول ديدى ، آنگه خواستم من

به دست جور كندى پايه‌يى را * در آتش سوختى همسايه‌يى را

مرا در كودكى شوق دگر بود * خيالم ز اين حوادث بىخبر بود

نه مىخوردم غم ننگى و نامى * نه بودم بستهء بندى و دامى

تو را تا آسمان صاحب‌نظر كرد * مرا مفتون و مست و بىخبر كرد

شما را قصه ديگرگون نوشتند * حساب كار ما با خون نوشتند

ز عشق و وصل و هجر و عهد و پيوند * تو حرفى خواندى و من دفترى چند

هرآن گوهر كه مژگان تو مىسفت * نهان با من ، هزاران قصه مىگفت

مرا سرمايه بردند و تو را سود * تو را كردند خاكستر ، مرا دود

بساط من سيه ، شام تو ديجور * مرا نيرو تبه گشت و تو را نور

تو ، وارون‌بخت و حال من دگرگون * تو را روزى سرشك آمد ، مرا خون

تو از ديروز گويى ، من از امروز * تو استادى در اين ره من نوآموز

تو گفتى راه عشق از فتنه پاك است * چو ديدم ، پرتگاهى خوفناك است

تو را كرد آرزوى وصل خرسند * مرا هجران گسست از هم ، رگ و بند

مرا شمشير زد گيتى تو را مشت * تو را رنجور كرد ، اما مرا كشت

اگر سنگى ز كوى دلبر آمد * تو را بر پاى و ما را بر سر آمد