سخنوران آذربايجان ( از قطران تا شهريار ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٩

( ذرّه )

عقل دورانديش با دل هرچه گفت * گوش داد و جمله را بشنيد و رفت

تلخى و شيرينىِ هستى چشيد * از حوادث باخبر گرديد و رفت

قاصد معشوقه بود از كوى عشق * چهرهء عشاق را بوسيد و رفت

اوفتاد اندر ترازوى قضا * كاش مىگفتند چند ارزيد و رفت

( ذرّه )

( ذرّه )

شنيده‌ايد كه روزى به چشمهء خورشيد * برفت ذرّه به شوقى فزون به مهمانى

نرفته نيم‌رهى ، باد سرنگونش كرد * سبك‌قدم نشده ، ديد بس گران‌جانى

گهى ، رونده سحابى گرفت چهرهء مهر * گهى ، هوا چويم عشق گشت طوفانى

هزار قطرهء باران چكيد بر رويش * جفا كشيد بس ، از رعد و برق نيسانى

هزار گونه بلندى هزار پستى ديد * كه تا رسيد به آن بزمگاه نورانى

نمود دير زمانى به آفتاب نگاه * ملول گشت سرانجام ز آن هوسرانى

سپهر ديد و بلندى و پرتو و پاكى * بدوخت ديدهء خودبين ز فرط حيرانى

سؤال كرد ز خورشيد كاين چه روشنى است * در اين فضا ، كه تو را مىكند نگهبانى

به ذرّه گفت فروزنده مهر ، كاين رمزيست * برون ز عالم تدبير و فكر امكانى

به تخت و تاج سليمان چه‌كار مورچه را * بس است ايمنى كشور سليمانى